ว่าจะไม่มาอัพ แต่วันนี้มันอดไม่ได้จริงๆ

 

เมื่อวานอีต่อเข้ามาทัก คุยกันเรื่องห้องสมุด

 

ด้วยความที่เป็นเด็กนอก มันเลยเกือบจะถามชั้นว่า

 

"ห้องสมุดมหาลัยแกมี reading hall มั๊ย"

 

แต่เผอิญไหวตัวทันว่า ตอนเรียนตรี ก็เรียนที่เดียวกัน

 

เพื่อนกรูนี่มันยางงายยยยย

 

พูดเรื่อง reading hall

 

ชั้นล่ะอยากให้หอกลางมีกะเค้าบ้าง

 

ฮอลใหญ่ๆ เงียบสงบ ไร้เสียงรบกวน

 

เพื่อนๆคงรู้ว่าช่วงสอบ หอกลาง ก็คือ โรงหนัง บ้านเรานี่เอง

 

กล่าวคือ

 

สามารถแอบเอาน้ำและขนมเข้าไปกินได้

 

มีเสียงมือถือขัดจังหวะการอ่าน

 

มีการบอกบทกันในแต่ละโต๊ะ

 

แล้วที่เคืองคือ บรรณารักษณ์ (สะกดยังไง) ทำอะไรไม่ได้

 

จริงๆแล้วคือไม่ทำมากกว่า

 

เดินมาเห็น แล้วส่ายหัว แล้วเดินไป

 

ดีอ่ะ

 

แล้ววันนี้ ที่เด็ด

 

ตรงร้านขายน้ำ ขนม หน้าทางเข้าหอกลาง คิดกันออกใช่มะ

 

มีอีเด็กผู้ชายกลุ่มนึง เข้าใจว่าเพิ่งออกมาจากห้องสมุด แล้วคงเก็บกดมาก

 

ประมาณ 15 คน

 

เสียงดังมากกกกกกก

 

ดังเหี้ยๆ

 

นอกห้องสมุดก็เหอะ แต่เคารพกันหน่อย ถ้าอยากแหกปาก เมิงก็เดินออกนอกตึกไปก่อน จะบูมคณะก็ได้ เรื่องของเมิง

 

นี่ถ้าไม่กัวมันกระทืบ ชั้นคงด่ามันไปแล้ว

 

ที่จริงพูดกะเพื่อนนะว่า

 

"น้องๆ สนามจุ๊บอยู่โน่นอ่ะ เดินไปอีกหน่อยก็ถึงแล้ว"

 

เพื่อนชั้นขำกลิ้ง

 

แต่ชั้นเคือง

 

ที่เด็ดกว่านั้น

 

ขึ้นไปอ่านหนังสือต่อ

 

อ่านไปซักพัก เอาอีกและ

 

เด็กผู้ชาย เอาแลปทอปมา

 

เล่นเกม

 

อ่ะ เรื่องของมึง

 

แต่ว่า

 

เพื่อนมัน มุงดูอยู่ประมาณหกคน

 

แล้ว เชียร์!

 

สาดดดดดด

 

ไปโน่นเลย สนามจุ๊บ

 

ไป๊!

 

พรุ่งนี้อย่าได้เจออีกนะ จะวีนแล้ว

 

ยังไม่เคยเห็นเจ้วีนใช่มะ

 

หึๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---

 

 

 

 

ถึงนู๋โบว์ - ความพยายามไม่เป็นผลค่ะ เพราะว่า...

 

taa daa...

 

before

 

 

ทำไมรูปใหญ่อย่างงี้วะ เอาเหอะ ดูให้เต็มตา

 

และ after

 

 

 

รู้ค่ะว่าหน้าเด็ก ไม่ต้องชม

 

แล้วก็รู้ว่าทรงเกือบจะเดียวกันกับตอนม.ปลาย ไม่ต้องย้ำ

 

แต่ชั้นชอบนะ ไม่ได้ไว้ผมสั้นมาหกปีและ ขอหน่อยเหอะ

 

ชีวิตนี้มันต้องเปลี่ยนแปลงกันบ้าง ;)

 

อิชั้นขอกราบขอบพระคุณเพื่อนๆทุกท่านที่อุตส่าห์เข้ามาปลอบประโลมในยามที่อิชั้นเกิดอาการทุกข์ใจใหญ่หลวง

 

ดีใจที่เพื่อนๆเข้ามาพูดอะไรๆที่ทำให้คิดได้ เพราะเวลาสติแตกจะคิดอะไรไม่ค่อยออก

 

มีเพื่อนดีเป็นศรีแก่ตนจริงๆ

 

(รู้ว่าพี่ตาคงไม่มาอ่าน แต่ขอบคุณพี่ตาอย่างแรงที่ทนฟังไนน์ร้องไห้ อิๆๆ)

 

นะคะ ตอนนี้มองเห็นธรรมแล้วว่า ทุกอย่างต้องมีทางออก เราต้องตั้งสติ แล้วก็ค่อยๆแก้ไขปัญหาไป

 

กว่าจะคิดและสงบสติอารมณ์ได้ก็ปาไปเกือบๆอาทิตย์

 

เกือบๆอาทิตย์ที่กินไม่ได้ นอนหลับไม่สนิท

 

เกือบๆอาทิตย์ที่ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย

 

เกือบๆอาทิตย์ที่น้ำหนักคงจะลดไปบ้างไม่มากก็น้อย (อันนี้มันดีนิ)

 

ตอนนี้ สบายใจขึ้นแล้วค่ะ

 

เมื่อบ่ายมีเอสเอ็มเอสจากคุณชายมา คาดไม่ถึงจริงๆ ท่าทางคุณเค้าโกรธหน่อยๆ เมื่อกี๊เลยโทรไป ก็คุยกันเรียบร้อย

 

คุณแฟนแกโมโหว่าทำไมต้องเชื่อมากด้วย

 

อ่ะ ก็พอได้ยินในสิ่งที่ไม่อยากได้ยิน เราก็ไม่สบายใจ ถูกมะ

 

คุณชายแกก็ดี๊ดี บอกว่า ทีหลังบอกหมอเลยว่า ให้พูดแต่เรื่องที่อยากฟัง

 

มานยางงายยยยยยยคะคุณ

 

เอาเหอะ สรุปว่าตอนนี้ไม่เครียดแล้วนะ

 

อ่อ การได้เอสเอ็มเอสจากพ่อคุณ ทำให้อิชั้นรู้ว่า ภาษาไทยเค้าดีขึ้นมากจริงๆ เพราะอ่านรู้เรื่องอ่ะ รู้มากรู้น้อยไม่รู้ รู้แต่ว่ารู้มากพอที่จะมาว่าอิชั้นได้

 

อีเจนบอกว่า เค้าได้อ่านบลอกอันก่อนหน้านั้นรึเปล่าเหอะ

 

(รีเฟอร์ถึงอันที่เล่นง่าย ไปกอปเอ็มมา)

 

ถ้าเค้าอ่าน เค้าก็รู้สิว่าชั้นหยาบคาย

 

ชั้นหยาบยังไม่เท่าไหร่ แต่อีกสองคนนั่นหยาบกว่า

 

ฮ่าๆๆๆ

 

(ขอกรูหน่อยเหอะ)

 

ตายละ ภาพพจน์ดีๆ เสียหายหมด

 

(มันยังเหลืออยู่อีกหรอ)

 

เออ ช่าย มีข่าวอัพเดทหนึ่งข่าว

 

ตอนนี้อิชั้นได้งานสอนเด็กอยู่

 

ท่าทางจะเหนื่อย แต่ก็น่าจะดีกว่าไม่มีอะไรทำ

 

แถมน้องจองตัวไว้จนกว่าจะไปฝรั่งเศสเลยนั่น

 

อาจจะได้ตังค่าตั๋วเครื่องบินก็งานนี้แหละ

 

อิๆๆ

 

ปล. ชั้นอยากจะตัดผมสั้น แกๆว่าชั้นไปตัดดีมะ (ไม่ต้องมาบอกว่าให้ไปโกนหัวนะยะ)

 

(เป็นกุศโลบายให้เพื่อนเมนต์บลอก)