หายไปชาติเศษๆ คนอ่านคงไม่เหลือแล้วล่ะมั้ง แต่ก็อยากเขียน พอดีเมื่อกี๊หลงเข้ามาอ่านบลอกตัวเอง คิดถึงวันเก่าๆดี ก็เลยคิดว่าน่าจะเขียนอะไรซักหน่อย หายไปนาน ชีวิตเป็นไงบ้าง??? ก่อนอื่นเลย เรียนจบแล้วคร่าาาาาาาา ดีใจเหลือเกิน ส่งงานไปเมื่อต้นเมษาด้วยสารนิพนธ์ขนาดน้องๆสมุดหน้าเหลือง (300 กว่าหน้า) สะใจมากค่ะคุณขา พอปลายเดือนได้งานคืนมาไม่มีแก้ซักที่ ดีใจมากมาย ไม่รู้ว่าอาจารย์ผู้อ่านเค้าไม่มีเวลาหรืองานอีชั้นดีขนาด แต่ก็เอาเหอะค่ะ ไม่ต้องมานั่งเครียดเรื่องงานอีกต่อไป พอกลางกค.ก็รับปริญญา แต่ไม่ได้ไปรับกับเค้าหรอกค่ะ สาเหตุ?? ไม่ได้อยู่เมืองไทยแล้วค่ะ พอรู้ว่างานเรียบร้อย ก็แร่ดมาเมืองนอกทันทีค่ะ เฉียดฉิวมากมายเพราะมาก่อนวีซ่าหมดแค่ 10 วัน ประทับใจสายการบินเอธิฮาดมากจนตั้งใจว่าถ้าบินกลับบ้านรอบหน้ายังได้ใจอย่างนี้อีก จะไปเป็นเมมเบอร์เลยค่ะ ถึงแม้จะมีปัญหากับสนามบินอาบูดาบีที่ไม่มีอะไรกินเลยก็ตาม เข้าใจว่าทางการท่าฯคงคิดว่าผู้โดยสารสามารถหาอะไรกินได้ตามร้านดิวตี้ฟรี เพราะมีแต่ร้านให้ชอปพรึ่บมากกกกกกกกกก แต่ร้านอาหารมีคาเฟ่เล็กๆอยู่สองร้าน แล้วบินมาเจ็ดชม. ประมาณว่าเสิร์ฟอาหารตอน 10 โมง มาถึงอาบูดาบี 4-5 โมงเย็น หิวตาลายมาก แทบเป็นลมคาสนามบิน (อันนี้เป็นข้อเสียข้อเดียวของสายการบินนี้ คือทำไมเลือกฮับที่นี่คะๆๆๆๆๆๆ ปรับปรุงเรื่องร้านอาหารด่วน) จนถึงวันนี้ก็มาได้สามเดือนนิดๆแล้ว มาทำไมอะไร?? เรียนภาษาคุณคู๊ณณณณณ อย่างอิชั้นจะทำอะไรได้อีก (ไม่จริงหรอกอีไนน์ ชั้นไม่เชื่อแก!) ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อสิคะ ว่าแต่สามเดือนนี่ ภาษาเค้าพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ อยู่บ้านไม่ค่อยได้ใช้หรอก ติดพูดอังกฤษกัน แต่ถ้าอยู่กับคนอื่นจะพูดฝรั่งเศส ได้บ้างไม่ได้บ้างก็ถูๆไถๆไป เอาตัวรอดมาได้จนทุกวันนี้อ่ะ เรื่องของเรื่องก็มีแค่นี้แหละค่ะ ไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ ชีวิตเรื่อยๆ มีความสุขดี ถ้ามีใครหลงเข้ามาก็ขอบพระคุณยิ่งที่ยังอุตส่าห์เข้ามาอ่าน ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร อิชั้นเข้าใจดี I'll see you when i see you.