เมื่อวานไปส่งหวานเย็นกะโน้ตที่สนามบิน

 

เซ็ตสุดท้ายของปีนี้

 

สรุปรวบยอด ปีนี้เพื่อนชั้นโก อินเตอร์กัน 1 2 3 4 5 6 7 8

 

8 คน

 

2 คนเป็นเพื่อนสตรีวิทย์ อีก 6 เป็นเพื่อนที่โต๊ะ

 

แต่ไม่เป็นไร ชั้นยังมีกลุ่มชั้น

 

กลุ่มที่มีเพื่อนชื่อไนน์ ไนน์ ไนน์ แล้วก็ไนน์อ่ะ

 

ดีเนอะ ชื่อเดียวกันทั้งสี่คนเลย

 

อิๆๆ

 

เข้าเรื่อง (อันสั้น) ของชั้นดีกว่า

 

เมื่อวานไปส่งเพื่อน ก็ตามสไตล์ว่าเฮฮามาก ตั้งแต่นั่งแท๊กซี่ไปดอนเมืองแล้ว เล่นทายชื่อเมืองหลวงกัน ก็ขำอะไรล่ะ ขนาดคนขับยังขำ

 

พอไปถึงสนามบินก็กรี๊ดกร๊าดเหมือนเดิม ไม่ได้มีสลดเล๊ยว่าเพื่อนจะไปเมืองนอกเมืองนา

 

แถมอีหวานเย็นไปนานด้วยนะ

 

แต่ก็นะ... จะเศร้าไปทำไม เพื่อนๆกำลังจะไปได้ดี แล้วก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เจอกันอีกเลย

 

เด๋วก็เจอกันใช่มะ ไม่ต้องเศร้า

 

(ก็คิดงี้ทุกทีเวลาแฟนกลับฝรั่งเศส แล้วเป็นไง อีไนน์ร้องไห้ทุกครั้งเช่นกัน)

 

อยากจะบอกหวานเย็นกะโน้ตว่า (ถ้ายังมีคน "หลง" เข้ามาอ่านบลอกชั้น... เงียบเชียบมากๆ)

 

ก็ตั้งใจเรียนนาเว่ย มีโอกาส ทำให้สำเร็จ ตักตวงประสบการณ์ที่โน่นมาให้มากที่สุด เทคแคร์มากๆ

 

แล้วปีหน้าเจอกัน ถ้าแกไม่กลับมา ชั้นจะไปหาแกเอง

 

คิดถึงอ่ะ ทั้งสองคนเลย

 

อุ๊ย เด๋วคนอื่นน้อยใจ

 

คิดถึงทุกคนเลยละกัน

ผ่านไปอีกเทอม...

 

วันนี้สอบวันสุดท้าย เครียดเรื่องพรีเซ็นต์มาก แต่ก็รอดมาได้ด้วยการไปสั่งเพื่อนให้ห้องว่า ห้ามถามเด็ดขาด เพราะจะตอบไม่ได้ จนถึงนาทีนี้ก็ยังไม่ค่อยเก็ตว่างานที่แปลไปมันพูดถึงอะไรบ้าง

 

เมื่อวานเอสเอ็มเอสไปหาคุณแฟนบอกว่าเครียดเพราะงานออกมาไม่ดี คุณแฟนตอบกลับมาว่า บอกแล้วไงว่าอย่ารอทำงานจนถึงนาทีสุดท้าย

 

ขอบคุณนะคะที่รัก ช่วยได้มากจริงๆ (อ๊ากกกกก)

 

แต่คุณเค้าก็ดีนะ เป็นห่วงเป็นใยเรื่องเรียนอิชั้นเป็นประจำ

 

น่ารักจริงเชียว รักตะเองน๊า

 

เทอมหน้าเป็นเทอมสุดท้ายแล้ว (หวังว่า) ก็เลยทำให้เทอมนี้แอบพิเศษนิดนึง

 

เพราะว่าพี่บางคนเรียนคอร์สเวิร์กจบแล้ว ก็จะเจอกัน (เต็มๆ) เทอมนี้เทอมสุดท้าย

 

ก็แอบคิดถึงกันอยู่ เพราะว่าพี่ๆแต่ละคนน่ารักกันทั้งนั้น

 

คลาสการแปลรุ่นนี้อาจจะเป็นคลาสนกกระจอก (แตกรัง) มากที่สุด

 

เพราะว่างเมื่อไหร่ มันเม้าท์กันทันที

 

เข้าก็เลท เพราะมัวแต่นั่งเม้าท์กันอยู่ใต้ตึกบรมฯหรือไม่ก็มาสาย พอเข้าห้อง อาจารย์ก็ยังไม่สอนเพราะคนมาน้อย มันก็นั่งเม้าท์กันต่อ ถ้าเรื่องมันยืดยาวล่ะก็ ช่วงเบรกก็อย่าหวังว่าจะไปทำอย่างอื่น พอเบรกปุ๊บ มันหันหัวเข้าหากันอีกและ เป็นอย่างงี้ทุกชั่วโมง ทุกวิชาและตลอดเทอม

 

คาดว่าอาจารย์เค้าคงเอือม แต่มันทำให้สนิทกันได้จริงๆนะ

 

ก็ด้วยความที่วันนี้สอบเสร็จ เราก็เลยมีเลี้ยงฉลองกันซักหน่อย แล้วแกล้งทำเนียนว่าเป็นการเลี้ยงฉลองพี่อชิที่ได้เป็นรองผอ.สถาบันภาษาที่มข. กะว่าจะเป็นมุกกินฟรีให้พี่เค้าจ่าย ฮ่าๆๆ

 

ปรากฎว่าพลาด เลยต้องจ่ายกันทุกคนเลย (บร้า เค้าล้อเล่น ยังไงก็จะจ่ายกันอยู่แล้ว)

 

จากนั้นก็ไปเกะกันต่อค่ะ

 

งานนี้สำหรับคนที่ไม่ได้ไปเนี่ย เสียใจด้วยจริงๆ

 

พลาดของดีงานวัดมากๆ

 

เกะที่พี่วุดแนะนำมาก็หรูหราไฮโซและราคาไม่แพง

 

ไปกันทั้งหมดสิบหกชีวิตได้มั้ง เหมาห้อง ทั้งคืนสองพัน ถูกมากๆ (แต่ค่าน้ำอาหารแพง เราเลยบริโภคแต่น้ำเปล่า ขนาดน้ำแข็งยังกระติกละห้าสิบ คาดว่าทำมาจากน้ำแร่จากมองต์บลัง)

 

พอไปถึงก็เริ่มวอร์มเสียง ยืดเส้นยืดสายกันสุดริด ใครใคร่ร้อง ร้อง ใครใครเต้น เต้น

 

ตอนแรกก็ร้อง ซักพักตะโกน จากนั้นก็แหกปาก มันจะเป็นสเต็ปๆ

 

ร้องไปสามชั่วโมงครึ่งได้มั้ง เพิ่งรู้ว่าร้องเพลงก็เหนื่อยได้

 

งานนี้เราเจอดาวเด่นสองดวง

 

ดวงแรกไม่มีใครคาดคิดคือดร (ที่ก่อนนั้นโดนพี่อชิแซวซ๊าเมื่อตอนกินข้าว นั่งหัวเราะกันจนท้องแข็งอ่ะ ลูกโฆษกตร.มาเล่นตลกให้ดู)

 

งานนี้เธอเกิดจริงๆ ใครจะคิดว่าเค้าร้องเพลงเก่ง

 

ส่วนอีกคน ทำเป็นเงียบๆ หารู้ไม่ ท่าฉลอมคือเพลงเกิดแจ้งเกิดของเค้า... พี่อ๊อดนั่นเอง เพลงนี้ร้องคนเดียวด้วย โชว์เสียงหวานเต็มที่

 

แล้วอีกคนที่ร้าย ทำเนียนๆร้องแต่ร้องได้ทุกเพลงเลยคือเมย์กะพี่ก้อย

 

สนุกมากงานนี้ขอบอก

 

รักป.โทคลาสนี้มากๆ น่ารักที่สุด (หลังจากที่เพื่อนชั้นทิ้งชั้นไปกันเกือบหมดแล้ว ชั้นก็ต้องหาเพื่อนใหม่บ้างสิยะ)

 

เอาไว้ถ้าได้รูปมาเมื่อไหร่ จะมาโพสต์ให้ยลโฉมกัน

Je suis en train de travailler à Le Petit Nocolas en ce moment .

 

Le Petit Nicolas, c'est un livre pour les enfants. C'est pas trop difficil à comprendre... si vous savez tout les vocabulaires français! Mais si vous comprenez les histoires, elles sont très drôles .

 

Hier, j'ai travaillé à l'histoire s'appellé La Visite de Mémé. J'ai fait un résumé, aussi .

 

Voilà, c'est mon résumé .

 

La mémé, c'est la grande-mére .

 

Il y a quatre personne dans cette histoire; Nicolas, sa Maman, son Papa, et sa mémé .

 

Le petit Nicolas est malade pendant la nuit parce qu'il a mangé trop. Sa mémé était arrivée, donc, sa Maman a fait un grand diner. Le Papa n'est pas contant que la mémé soit là parce qu'elle était arrivée plus tôt que prevu et elle ne l'avait pas dit à personne. Elle a dit qu'elle ne pensait pas que c'était necessaire. Donc, Papa l'a attendue à la gare. Et quand il a été arrivé chez lui, il a compris que la mémé avait laissé sa valise à la consigne. Bien sûr, il a du ressorti pour la chercher. Le Papa n'est pas content que mémé l'a demandé pour le journal qu'il était en train de lire et qu'elle dort sans sa chambre (laquelle de papa, evidemment!) et qu'elle passe une heure dans la salle de bain ce matin. (C'est moi!) La Maman est contente que sa mére est là mais elle a été étonnée quand la mémé est arrivée. Et le petit Nicolas? Il est content que sa mémé fait une visite chez lui parce qu'elle est drôle et parce qu'elle lui a donné beaucoup de jouets !

 

J'ai fait une conversation sur le texte, aussi. J'aime faire ça .

 

Voilà .

 

Maman : Maman! Nous ne t'attendions pas si tôt !

Mémé : Oui, je sais. J'ai pris le train de 15h 47.

Maman : Mais pourquoi tu ne m'as pas appellée ?

Mémé : Ben, je ne pense pas c'est necessaire .

            Oh, Nicolas, mon petit! Tu as vraiment un petit homme!

            J'ai quelque chose pour toi, aussi. Viens me faire un bisou, mon lapin !

Maman : Alors, bon, où est ta valise ?

Mémé : Elle est à la consigne. Elle est trop lourde.

           Oh! Où est ton mari?

Maman : Eh, bien, il est allé ta chercher à la gare, bien sûr !

Mémé : (rire) C'est tant pis !

 

Le Papa arrive.

 

Papa : Ta mére, elle n'est pas à la gare !

           Ahh... Bonsoir.

Nicolas : Mémé, dit moi! Les cadeaux pour moi ?

Maman : Nicolas! Veux-tu ta taire !

Mémé : Le petit ange a raison. Comme personne ne m'attendait pas à la gare, j'y ai laissé ma valise. Elle est trop lourde.

            J'ai pensé, gendre, que vous pourriez aller la chercher . (sourire)

Papa : ... (et il est parti.)

 

Un moment plus tard .

 

Papa : Qu'est-ce que vous transportez là-dedans? Des enclumes ?

Mémé : Non, non, ce sont les jouets pour mon Nicolas .

Maman : Mais, Maman! Tu l'as trop gâté !

Mémé : Trop gâté? Jamais de la vie!

            Bon, viens me faire un bisou, mon ange !

 

--- FIN ---

 

Bonne nuit !

it has been a really tough week, especially, the weekend.

 

hard to cope with. hard to get through it alone.

 

the final exams are approaching. pressure is going up high as always. there is nothing new about it.

 

i am tired. since pef (ok, Plian Faa) got back, i have been living in stress.

 

that is no fun.

 

i started working on a term project, translating legal document. it was hard. i chose the tough choice. thinking it was interesting, i did something about Italian Court and the EU. it turned out that it was so damn hard and confusing, especially, when i knew NOTHING about it. i learned something about it by myself. i asked a friend who is a lawyer. i did the translation but i knew it was not good. but it was as good as it could be.

 

yesterday was the first round of presentation on the paper. everyone in the class seemed to do it perfectly. lots of research, lots of work. but me... i did the research, it was not good. i did some work, it was not quite enough. their translations are good. i do not think mine is. if i cannot even convince myself that it is good, how can others see it the other way round?

 

that is discouraging.

 

and on top of that, one final exam date has changed. it will be one week earlier. it means that i will take one final this sunday. and it is the hardest one this semester. and we have only one week to work our arses off for this. bravo!

 

last but not least, it seems to be clearer than before what i will have to handle next semester. of course i will start working on my master project (translation project or what i sometimes call 'mini-thesis'). but my case, it will be more (i want to say a little bit more but i cannot) complicated than others because instead of one source text, i will have to work on two: english and french. honestly, right now, i can hardly say that i will graduate within mid-2007. i might need to take another semester especially for that. another forty grands.

 

right now i am at the beginning of the tunnel. and it is a freaking long tunnel. i just cannot see the other end. no light, nothing at all.

 

i wanna take a break from everything but i cannot. it is hard to live like this everyday, knowing that you are exhausted, that all the energies are up.

 

i cannot tell myself it is only two weeks away from the break because i will have to work during the break. i cannot tell myself it is only one semester away from the graduation because i do not know if i will make it in time.

 

i do not know anything anymore. and i hate it when i am like this. i hate uncertainties in my life. i feel like i was blind.

 

i know i seem to be nagging. i am nagging. it is not that i want to but i need to. i need to express what i have been going through.

 

i know you would say 'you can do it.', 'things are gonna be okay.', or even 'i'm with you'. but admit it, at the end, it is me, who is coping with it alone.

พรุ่งนี้สองสาวโบ เจน จะเดินทางไปอังกฤษแล้ว

 

เป็นคู่ดูโอลุยลีดส์

 

ก็ขอเขียนบลอกวันนี้ให้เพื่อนละกันนะ ไหนๆจะไม่ได้เจอกันอย่างต่ำก็อีกตั้งปี

 

(ร้องไห้เร้วววววววววววว จะไม่ได้เจอชั้นอีกตั้งนาน)

 

นะคะ จะเริ่มยังไงดีนะ... ขอบิ๊วด์อารมณ์แป๊บนึง...

 

...

 

...

 

...

 

โอเค อารมณ์มาและ

 

ก็นะคะ อยากจะบอกเพื่อนว่าดีใจมากๆที่รู้จักคุณทั้งสองคน

 

เริ่มที่เจนก่อน

 

ก็อยากขอบคุณเจนนะ ที่ยอมสละเวลาของแกมาฟังชั้นพล่าม บ่น และระบายเรื่องไร้สาระของชั้นตลอดเวลา

 

ขอบคุณที่ชอบให้แง่คิดในมุมที่ชั้นมองข้าม (หรือบางทีก็จงใจ)

 

แล้วก็ขอบคุณที่บางทีเวลามีเรื่อง แกก็นึกถึงชั้น เป็นเกียรติมากๆนะที่แกโทรมาระบายเรื่องบางเรื่อง

 

ต่อมาก็ให้โบ

 

ก็ขอบคุณโบที่ทำตัวเสมอต้นเสมอปลายมากๆ คือ น่ารักกะเพื่อนๆทุกคนเสมอ

 

ขอบคุณโบที่จู่ๆก็ส่งเอ็มมา บอกว่าให้เดินทางกลับบ้านดีๆ เพราะว่าฝนกำลังตก

 

ขอบคุณที่เป็นห่วงนะโบ แล้วก็ขอบคุณที่เป็นคน possitive ได้ตลอดเวลา เพราะบางครั้งมันเป็นสิ่งที่คนรอบข้างต้องการ

 

นะคะ ก็มีเท่านี้แหละที่อยากจะบอก ให้ชั้นพูดยาวๆไม่ได้หรอก กระดากปากชั้น

 

ไหนๆจะบินพรุ่งนี้ ก็ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ (ชั้นว่ากว่าคุณสองคนจะอ่านก็โน่นอ่ะ ตอนคุณลงหลักที๋โน่นเรียบร้อยแล้ว)

 

แล้วก็ตั้งใจเรียน ปีเดียวแป๊บๆ เด๋วก็หมดแล้ว เชื่อชั้น

 

เจน - แกอย่าลืมใช้หนังสือทำอาหารที่ชั้นให้แกไปนะ สูตรอร่อยไม่อร่อยยังไงบอกด้วย

 

โบ - อย่าร้องไห้คิดถึงบ้านมากนะ เด๋วจะตาบวม เป็นห่วงจ้า

 

วันนี้พอให้เท่านี้แหละ เด๋วพรุ่งนี้ไปเจอกันที่สนามบินนะ ดีไม่ดีจะเห็นชั้นร้องไห้ ช่วงนี้ยิ่งฮอร์โมนแปรปรวน sentitive โคตรๆ